Bezrobocie

Bezpośrednim rezultatem spadku produkcji był wzrost liczby osób pozbawionych pracy i możliwości zarobkowania. Każda zamknięta fabryka, każda nie wytworzona sztuka towaru zmniejszała zapotrzebowanie na siłę roboczą. Dążenie do obniżki kosztów produkcji powodowało również intensyfikację procesów wytwórczych, osiąganą częściowo przez wprowadzenie nowych urządzeń, przede wszystkim jednak przez zmuszanie pracowników do bardziej wydajnej pracy. Robotnicy zdawali sobie sprawę, że na ich miejsce pracy czekają dziesiątki, a nawet setki kandydatów, musieli więc podporządkowywać się żądaniom pracodawców i nieustannie zwiększać wysiłek. Dlatego wzrost bezrobocia w wielu państwach był szybszy od spadku produkcji. Zjawisko masowego bezrobocia nie zostało zrodzone przez kryzys, istniało już od powstania kapitalizmu, obejmowało jednak znacznie mniejszą liczbę osób. Według szacunków, w początku 1926 r. bezrobocie wśród robotników przemysłowych w 48 najbardziej uprzemysłowionych krajach świata wynosiło 14 min osób, w lutym 1930 r. wzrosło do 19,1 min, w styczniu 1931 r. do 34,5 min, aby po roku osiągnąć liczbę 48,1 min. Innymi słowy, liczba pozbawionych pracy pracowników fizycznych wzrosła w ciągu niecałych dwóch lat kryzysu prawie trzykrotnie.
najtańszy kredyt samochodowy pokaz barmański kredyt hipoteczny