Liczba bezrobotnych

Liczba bezrobotnych była różna w różnych krajach, zależało to przede wszystkim od stopnia rozwoju przemysłu, od stanu uruchomienia fabryk, a także od stopnia intensyfikacji procesów produkcyjnych. Największe bezrobocie wystąpiło w Stanach Zjednoczonych; w okresie dna kryzysu szacowano je na 12—15 min osób. Drugie miejsce zajęły Niemcy — 5,5 min bezrobotnych, dalsze zaś Wielka Brytania — 2,7 min, Włochy— 1,6 min, Francja — 1,4 min, Czechosłowacja i Polska — po około l min oraz Australia i Kanada — po około 0,5 min bezrobotnych. Trzeba też pamiętać, że uwzględniono tu jedynie oficjalną liczbę bezrobotnych, która z reguły była znacznie niższa od liczby osób faktycznie pozbawionych pracy. Wielkości absolutne niewiele mówią o powadze sytuacji w poszczególnych państwach. Dla jej zobrazowania niezbędne jest porównanie rozmiarów bezrobocia z liczbą zatrudnionych. Na przykład w Anglii w końcu 1929 r. robotnicy bez pracy stanowili 11% ogółu liczby członków związków zawodowych, zaś w 1932 r. — już 22%. W Stanach Zjednoczonych bezrobotny był przeciętnie co czwarty robotnik. W przemyśle przetwórczym liczba zatrudnionych spadła w końcu 1932 r. o 38% w porównaniu z 1929 r. W niektórych innych działach przemysłu wzrost bezrobocia następował jeszcze gwałtowniej. Na przykład w przemyśle stalowym zatrudnienie w analogicznym okresie zmalało o 48%, w przemyśle maszynowym— o 54%, a w przemyśle samochodowym — o 55%.
skype Praca warmińsko-mazurskie biuro rachunkowe katowice