Blok agrarny

W lecie 1930 r. rolnicze kraje Europy środkowej i wschodniej podjęły inicjatywę Polski utworzenia tzw. bloku agrarnego, w celu wspólnego przeciwstawienia się katastrofalnym skutkom kryzysu. Blok ten objął oprócz Polski także Czechosłowację, Węgry, Jugosławię, Bułgarię, Rumunię, Łotwę i Estonię. Współpracujące ze sobą państwa wysunęły projekt -wprowadzenia systemu międzynarodowych preferencji celnych (nie podlegających zasadom klauzuli największego uprzywilejowania) dla swego eksportu kierowanego do krajów rozwiniętych przemysłowo. Zawiodły jednak nadzieje na solidarność państw agrarnych i możliwość kompromisu z państwami uprzemysłowionymi, toteż działalność bloku zakończyła się niepowodzeniem. Podobny był los innych projektów zorganizowania międzynarodowej współpracy gospodarczej państw europejskich. W tych warunkach w Europie wschodniej coraz silniej występowała tendencja do utrwalenia więzów gospodarczych między Niemcami a krajami rolniczymi (Bułgaria, Jugosławia, Rumunia, Węgry). Rynek przemysłowych Niemiec mógł wchłonąć sporą część nadwyżek rolnych tych krajów, które w zamian nabywały produkty przemysłowe. Więzy te umacniały umowy handlowe, zaś podłożem były i interesy gospodarcze i chęć politycznego opanowania przez Niemcy wschodniej części kontynentu. Państwa kolonialne starały się o umocnienie związków swych posiadłości z metropolią oraz niedopuszczenie konkurencji innych krajów. Między innymi w 1932 r. Wielka Brytania wprowadziła system specjalnych preferencji dla handlu ze swoimi koloniami i dominiami.
kredyty hipoteczne praca dorywcza stoiska targowe