Spadek cen

Spadek cen był ogólną prawidłowością w okresie kryzysu, dotyczył bowiem zarówno artykułów przemysłowych i surowców, jak i artykułów rolnych. Gdyby ceny wszystkich artykułów i wszystkie obciążenia publicznoprawne zmalały w jednakowym stopniu, spadek cen nie odgrywałby większej roli. Tymczasem, chociaż kierunek zmian był jednakowy, to tempo ich było różne. Najszybciej i najsilniej malały ceny artykułów rolnych. Ceny te spadały w okresie dna kryzysu przeciętnie o około 64%. Następne miejsce zajęły surowce i półfabrykaty przemysłowe, zaś stosunkowo najmniej obniżyły się ceny artykułów zmonopolizowanych, reprezentowanych przez węgiel, stal i żelazo. Tak szybki wzrost zapasów wpływał na spadek cen. Początkowo szybciej malały ceny artykułów roślinnych niż hodowlanych, dlatego też rolnicy, korzystając z wyjątkowej taniości pasz, zaczęli przestawiać się na hodowlę. Doprowadziło to do nasilenia spadku cen artykułów hodowlanych i nabiału. Istotne znaczenie w przyśpieszeniu spadku cen artykułów rolnych w porównaniu z cenami artykułów przemysłowych odgrywało również to, że rolnictwo znacznie trudniej poddawało się procesom monopolizacji produkcji. Stąd też możliwość śrubowania cen, np. przez ograniczenie produkcji lub podział rynków zbytu, była znacznie mniejsza niż w przemyśle. Próby takie podejmowano w latach kryzysu, ale prawie z reguły kończyły się fiaskiem. Nawet jeśli udało się utworzyć międzynarodowe porozumienie producentów kawy lub kauczuku i doprowadzić do stabilizacji, a nawet pewnej zwyżki cen na rynku światowym, natychmiast uprawę tę rozwijano w państwach nie należących do porozumienia monopolowego. Wzrastała więc ponownie produkcja, co automatycznie powodowało proporcjonalny spadek cen.
adwokat wrocław szkolenia lublin pozycjonowanie Poznań